czwartek, 25 sierpnia 2011
La vie passe
A tak mi się zebrało na smuta na urodziny :) ;) :,)
Je vois défiler des visages
Je vois passer des regrets
Autant de rêves qui sont de passage
Que j'ai laissés en marge
Quand j'aurais dû rêver
J'ai vu disparaître des mirages
Qui ne reviendront jamais
J'ai vu encore tellement de voyages
Finir par faire naufrage
Alors qu'ils commençaient
La vie passe
Et je n'ai rien vu passé
La vie passe
Je ne fais que l'emprunter
Le temps passe
Je n'ai pas su l'arrêter
Et j'ai simplement oublier d'aimer
J'ai résisté à bien des languages
Que j'aurais du parler
Mais est-ce encorefaire preuve de courage
Que de marquer des pages
Sans être satisfait
La vie passe
Et je n'ai rien vu passé
La vie passe
Je ne fais que l'emprunter
Le temps passe
Je n'ai pas su l'arrêter
Et j'ai simplement oublier d'aimer
Je ne veux pas croire sans doute
Je ne veux pas croire
Que la route est fermée
Je veux entrevoir où aller
Me donner le droit
Qu'un homme peut se donner
De tout abandonner
La vie passe
Le temps presse
La vie passe
Et je n'ai rien vu passer
Tout s'éfface
La vie passe
Et je veux la voir passer
La vie passe
Je veux te voir l'emprunter
Le temps presse
Tu auras su l'arrêter
Le temps cesse
Mais j'aurais au moins aimé
La vie passe
Et elle pourra bien passer
La vie passe
Et je voudrais la passer avec toi
środa, 24 sierpnia 2011
O poznawaniu
Z góry uprzedzam tych, którzy mogą wziąć ten post... zbyt personalnie. Nie miałem na celu ujawniać ani odnosić się do jakichkolwiek prywatnych rozmów. Piszę pod wpływem tego co usłyszałem [jak zwykle z resztą], a co wydaje mi się również odpowiednie i z czym się bardzo zgadzam.
A co takiego usłyszałem? Będąc na Mszy w kościele [bez uprzedzeń ze strony tych nie-do-końca-wierzących], kazanie głosił młody diakon. Wyszło ono od tematu poznawania drugiej osoby. Pisząc tę notkę bazuje właśnie na tym, jednak dokładam parę rzeczy od siebie więc uprzedzam, że nie jest to dokładny cytat czy choćby streszczenie tego o czym była mowa. Uprzedzam, że ta notka nie należy do kategorii "religijne", która to ma swoje miejsce na tym blogu. Do rzeczy:
Spotykając jakąś osobę pierwszy raz zwykle nie możemy od razu stwierdzić czy chcemy ją poznać i zawrzeć bliższe więzy przyjaźni. Ok. Spotkany człowiek wywiera na nas jakieś tam pierwsze wrażenie, ale okazuje się ono najczęściej mylne lub niepełne. Zostawmy więc na boku te wszystkie niedospotkania, których nawet nie zapisujemy świadomie w naszej pamięci. Pochylmy się nad spotkaniami, które owocują poznawaniem człowieka.
Tu przechodzę do głównej myśli: jak poznajemy człowieka? Nie chodzi mi tutaj o skomplikowane reakcje w naszym mózgu, ani też społeczne uwarunkowania. Również nie chodzi mi o to w jaki sposób wybieramy ludzi, których chcemy poznać, a których nie. Chcę się pochylić nad tym, jak poznajmy człowieka, jeśli już zdecydujmy się go poznać, lub zostaniemy do tego po trochu zmuszeni [chociażby w szkole, pracy, nowej grupie]. Na co zwracamy uwagę lub nie i jak to wpływa na ewentualny obraz tej osoby w naszych oczach.
Nie znając drugiej osoby ludzie często kombinują, jak by tu się pokazać z jak najlepszej strony, co wychodzi im ze skrajnie różnym skutkiem, czego dowodem są wspomniane przed chwilą pozory. Oczywiście takie kombinacje są zrozumiałe, bo przed każdą nową osobą chcemy pokazać jej same zalety, aby nas polubiła, podziwiała i Bóg wie co jeszcze. Całkiem zrozumiałe, że przykrywamy swoje niepewności, niedociągnięcia, niewiedzę, a eksponujemy [często nieprawdziwie] cechy atrakcyjne.......
I niestety bardzo często poznanie drugiej osoby na tym się tylko kończy. Tworzy się w oczach poznającego pryzmat przypisany do konkretnej osoby i co by się później nie stało to przekrzywiony obraz osoby już zostanie. Czemu przekrzywiony? Bo nasze starania dotyczące poprawienia nas samych w oczach innych odnoszą czasem skutek przeciwny i niechcący zamiast wyjść na na przykład towarzyskich, wychodzimy na męcząco-nudząco-gadatliwych. I to się zdarza nawet wtedy, gdy nie udajemy przy pierwszym spotkaniu. I tak nam się dostaje, bo chociażby milczący i obserwujący wychodzą na mruków, lecz tak naprawdę mogą to być bardzo wesołe osoby.
A więc pytanie: Gdzie coś szwankuje? Bo w ten sposób wszyscy się do siebie zniechęcimy i przybierzemy strukturę porfirową niczym pewien rodzaj skał [dla niewtajemniczonych: struktura porfirowa skały to struktura polegająca na tym, że w jednolitym cieście skalnym zatopione i oddzielone od siebie są prakryształy minerałów - tu chodziło mi o bardziej finezyjne określenie separacji jednostki :)]. A czy już czegoś takiego nie obserwujemy? Jednostek ludzkich w niewidzialnych bańkach? Lecz nie oddalając się. Gdzie coś się psuje? No dobra, można próbować zmienić innych i mówić na pierwszym spotkaniu: "Cześć jestem Kamil, i mam prośbę. Zanim się przedstawisz weź odrzuć wszystko, co sobie wymyśliłeś na temat własnej osoby i pokaż mi swe prawdziwe oblicze"
...
..
.
No tak, brzmi głupio.
Czy nie zręczniej jest trochę przetuningować nasze patrzenie? Nie mówię tu żeby zaraz przy pierwszym spotkaniu kompletnie poznać drugiego człowieka - bo tak się nie da! Poznawanie to proces długotrwały, o czym niektórzy chyba zapominają i potem mamy, co mamy. W trakcie tego procesu należy podchodzić do drugiej osoby z prostotą. Uwaga, prostotą to znaczy poznawać cechy, które są w tej osobie dobre i wartościowe, a cechy negatywne dopisać zaraz obok tych fajnych i tak je zestawiwszy, dopiero można układać sobie zdanie o tej osobie. Patrzenie przeciwne, to znaczy wybieranie cech negatywnych, stawianie ich na pierwszym planie, eksponowanie ich, nawet jeśli to jakieś drobne rzeczy, których drugi człowiek chce się sam pozbyć, a potem dopisywanie jakichś tam cech pozytywnych to nie prostota, a PROSTACTWO. Przecież bardzo łatwa i wygodna jest ocena tylko po jednej rozmowie i stwierdzenie w stylu "o ten to ma wysokie mniemanie o sobie" i postrzeganie człowieka jako nadętego lub przewartościowanego. Ktoś powie, że to trudne, że tak to można tylko z przyjacielem, że nie ma czasu na takie głupoty... Bzdura! Poznawanie w ten sposób nie równa się przyjaźni. Przecież to tylko dostrzeżenie cech człowieka poza pozorami, które stara się stworzyć. Czasem niemożliwe, czasem długotrwałe, ale czasem przynoszące korzyści. To przecież tylko niezamykanie drugiej osoby w szufladzie i scementowanie poglądu bez jego weryfikacji - innymi słowy lenistwo w elementarnych i codziennych międzyludzkich kontaktach.
Przyjaźń... o to już mocniejsze słowo. Może się zacząć wtedy, kiedy znamy drugą osobę. Kiedy mamy choćby jako takie pojęcie o wadach i zaletach. Wtedy możemy świadomie zadecydować czy pozostajemy w strefie kontaktów koleżeńskich, czy może idziemy dalej w przyjaźń [która często wychodzi sama]. Oczywiście mając już rozpoznaną relację, znamy zalety drugiej osoby i to jest nasz punkt wyjścia - widzieć w człowieku jego dobro, ale nie zapominać o wadach. Je trzeba dopuszczać, starać się je współzrozumieć i pomóc je bardzo stopniowo przezywciężyć drugiej osobie, po to aby dzięki naszej mniejszej lub większej asyście ktoś stał się lepszy [uwaga asyście, a nie naciskowi - bo tu znowu wkrada się prostactwo]. O przyjaźń trzeba nieustannie dbać, pielęgnować ją, dostarczać jej spotkań i rozmów, niczym drewna do kominka, w którym płonie ogień. To o czym przed chwilą pisałem to jakby dobrej klasy węgiel, który mimo że czasem ogień wygasa, długo trzyma żar, daje ciepło i pozwala na szybkie ponowne rozniecenie płomienia.
Sposób może trudniejszy, ale czy nie staliśmy się zbyt rozleniwieni w tej dziedzinie, jak i w każdej innej? Czy pozostaje nam już tylko poznawanie się wyłącznie na podstawie profili na portalach społecznościowych [które notabene są bardziej przemyślanymi pierwszymi wrażeniami]. Mając zautomatyzowane na oko 60 procent życia, nie pozwólmy by automatyzm wdarł się tam gdzie najlepiej użyć zrozumienia
A co takiego usłyszałem? Będąc na Mszy w kościele [bez uprzedzeń ze strony tych nie-do-końca-wierzących], kazanie głosił młody diakon. Wyszło ono od tematu poznawania drugiej osoby. Pisząc tę notkę bazuje właśnie na tym, jednak dokładam parę rzeczy od siebie więc uprzedzam, że nie jest to dokładny cytat czy choćby streszczenie tego o czym była mowa. Uprzedzam, że ta notka nie należy do kategorii "religijne", która to ma swoje miejsce na tym blogu. Do rzeczy:
Spotykając jakąś osobę pierwszy raz zwykle nie możemy od razu stwierdzić czy chcemy ją poznać i zawrzeć bliższe więzy przyjaźni. Ok. Spotkany człowiek wywiera na nas jakieś tam pierwsze wrażenie, ale okazuje się ono najczęściej mylne lub niepełne. Zostawmy więc na boku te wszystkie niedospotkania, których nawet nie zapisujemy świadomie w naszej pamięci. Pochylmy się nad spotkaniami, które owocują poznawaniem człowieka.
Tu przechodzę do głównej myśli: jak poznajemy człowieka? Nie chodzi mi tutaj o skomplikowane reakcje w naszym mózgu, ani też społeczne uwarunkowania. Również nie chodzi mi o to w jaki sposób wybieramy ludzi, których chcemy poznać, a których nie. Chcę się pochylić nad tym, jak poznajmy człowieka, jeśli już zdecydujmy się go poznać, lub zostaniemy do tego po trochu zmuszeni [chociażby w szkole, pracy, nowej grupie]. Na co zwracamy uwagę lub nie i jak to wpływa na ewentualny obraz tej osoby w naszych oczach.
Nie znając drugiej osoby ludzie często kombinują, jak by tu się pokazać z jak najlepszej strony, co wychodzi im ze skrajnie różnym skutkiem, czego dowodem są wspomniane przed chwilą pozory. Oczywiście takie kombinacje są zrozumiałe, bo przed każdą nową osobą chcemy pokazać jej same zalety, aby nas polubiła, podziwiała i Bóg wie co jeszcze. Całkiem zrozumiałe, że przykrywamy swoje niepewności, niedociągnięcia, niewiedzę, a eksponujemy [często nieprawdziwie] cechy atrakcyjne.......
I niestety bardzo często poznanie drugiej osoby na tym się tylko kończy. Tworzy się w oczach poznającego pryzmat przypisany do konkretnej osoby i co by się później nie stało to przekrzywiony obraz osoby już zostanie. Czemu przekrzywiony? Bo nasze starania dotyczące poprawienia nas samych w oczach innych odnoszą czasem skutek przeciwny i niechcący zamiast wyjść na na przykład towarzyskich, wychodzimy na męcząco-nudząco-gadatliwych. I to się zdarza nawet wtedy, gdy nie udajemy przy pierwszym spotkaniu. I tak nam się dostaje, bo chociażby milczący i obserwujący wychodzą na mruków, lecz tak naprawdę mogą to być bardzo wesołe osoby.
A więc pytanie: Gdzie coś szwankuje? Bo w ten sposób wszyscy się do siebie zniechęcimy i przybierzemy strukturę porfirową niczym pewien rodzaj skał [dla niewtajemniczonych: struktura porfirowa skały to struktura polegająca na tym, że w jednolitym cieście skalnym zatopione i oddzielone od siebie są prakryształy minerałów - tu chodziło mi o bardziej finezyjne określenie separacji jednostki :)]. A czy już czegoś takiego nie obserwujemy? Jednostek ludzkich w niewidzialnych bańkach? Lecz nie oddalając się. Gdzie coś się psuje? No dobra, można próbować zmienić innych i mówić na pierwszym spotkaniu: "Cześć jestem Kamil, i mam prośbę. Zanim się przedstawisz weź odrzuć wszystko, co sobie wymyśliłeś na temat własnej osoby i pokaż mi swe prawdziwe oblicze"
...
..
.
No tak, brzmi głupio.
Czy nie zręczniej jest trochę przetuningować nasze patrzenie? Nie mówię tu żeby zaraz przy pierwszym spotkaniu kompletnie poznać drugiego człowieka - bo tak się nie da! Poznawanie to proces długotrwały, o czym niektórzy chyba zapominają i potem mamy, co mamy. W trakcie tego procesu należy podchodzić do drugiej osoby z prostotą. Uwaga, prostotą to znaczy poznawać cechy, które są w tej osobie dobre i wartościowe, a cechy negatywne dopisać zaraz obok tych fajnych i tak je zestawiwszy, dopiero można układać sobie zdanie o tej osobie. Patrzenie przeciwne, to znaczy wybieranie cech negatywnych, stawianie ich na pierwszym planie, eksponowanie ich, nawet jeśli to jakieś drobne rzeczy, których drugi człowiek chce się sam pozbyć, a potem dopisywanie jakichś tam cech pozytywnych to nie prostota, a PROSTACTWO. Przecież bardzo łatwa i wygodna jest ocena tylko po jednej rozmowie i stwierdzenie w stylu "o ten to ma wysokie mniemanie o sobie" i postrzeganie człowieka jako nadętego lub przewartościowanego. Ktoś powie, że to trudne, że tak to można tylko z przyjacielem, że nie ma czasu na takie głupoty... Bzdura! Poznawanie w ten sposób nie równa się przyjaźni. Przecież to tylko dostrzeżenie cech człowieka poza pozorami, które stara się stworzyć. Czasem niemożliwe, czasem długotrwałe, ale czasem przynoszące korzyści. To przecież tylko niezamykanie drugiej osoby w szufladzie i scementowanie poglądu bez jego weryfikacji - innymi słowy lenistwo w elementarnych i codziennych międzyludzkich kontaktach.
Przyjaźń... o to już mocniejsze słowo. Może się zacząć wtedy, kiedy znamy drugą osobę. Kiedy mamy choćby jako takie pojęcie o wadach i zaletach. Wtedy możemy świadomie zadecydować czy pozostajemy w strefie kontaktów koleżeńskich, czy może idziemy dalej w przyjaźń [która często wychodzi sama]. Oczywiście mając już rozpoznaną relację, znamy zalety drugiej osoby i to jest nasz punkt wyjścia - widzieć w człowieku jego dobro, ale nie zapominać o wadach. Je trzeba dopuszczać, starać się je współzrozumieć i pomóc je bardzo stopniowo przezywciężyć drugiej osobie, po to aby dzięki naszej mniejszej lub większej asyście ktoś stał się lepszy [uwaga asyście, a nie naciskowi - bo tu znowu wkrada się prostactwo]. O przyjaźń trzeba nieustannie dbać, pielęgnować ją, dostarczać jej spotkań i rozmów, niczym drewna do kominka, w którym płonie ogień. To o czym przed chwilą pisałem to jakby dobrej klasy węgiel, który mimo że czasem ogień wygasa, długo trzyma żar, daje ciepło i pozwala na szybkie ponowne rozniecenie płomienia.
Sposób może trudniejszy, ale czy nie staliśmy się zbyt rozleniwieni w tej dziedzinie, jak i w każdej innej? Czy pozostaje nam już tylko poznawanie się wyłącznie na podstawie profili na portalach społecznościowych [które notabene są bardziej przemyślanymi pierwszymi wrażeniami]. Mając zautomatyzowane na oko 60 procent życia, nie pozwólmy by automatyzm wdarł się tam gdzie najlepiej użyć zrozumienia
wtorek, 9 sierpnia 2011
Nocne niebo latem
Wakacyjne wyjazdy, biwaki, ogniska szczególnie nad morzem, w górach lub na Mazurach sprzyjają obserwowaniu nieba. Letnie niebo jest spokojne, powiedziałbym nawet leniwe... tak jak czas, w którym przyszło mu występować. W pogodną noc, późną porą [z powodu długich dni najlepszy czas zaczyna się dopiero około 23.00] patrząc na południe i zachód możemy zobaczyć taki obraz:
W oczy rzucają się trzy, może cztery jasne gwiazdy. Prawie na samym południu mniej więcej w połowie odległości od horyzontu do zenitu widzimy gwiazdę o imieniu Altair. Jest to najjaśniejsza gwiazda w konstelacji Orła [według Greków króla ptaków - ptaka Zeusa, który wydziobywał Prometeuszowi wątrobę... dzisiaj za niego robi to alkohol.] i jednocześnie 10 pod względem jasności na całym niebie. Gwiazdozbiór ten oprócz Altaira tworzy jeszcze kilka słabiej widocznych gwiazd, a wszystkie leżą na Drodze Mlecznej lub w bliskim jej sąsiedztwie.
Na prawo i nieco w górę przyciągnie nasz wzrok jasnoniebieska Wega - najjaśniejsza gwiazda w Lutni. Gwiazdozbiór ten symbolizuje lutnię, którą Hermes dał w ramach przeprosin swojemu bratu Apollinowi, a tworzą go właśnie Wega i cztery słabo widoczne gwiazdy. Ciekawostką jest fakt że 12000 lat temu kierunek północny wyznaczała właśnie Wega lecz na skutek precesji osi ziemskiej [czyli zmian jej położenia] jak wiemy dziś już tak nie jest. Żeby zobaczyć Wegę znów w północnym biegunie nieba musimy poczekać do roku 14000. Wega ponadto jest piątą najjaśniejszą gwiazdą nieba.
W mitologii chińskiej siódmego lipca obchodzi się święto Tanabata - gdy zbliżają się do siebie dwie gwiazdy północnego nieba Wega i Altair, rozdzielone przez Ama-no-gawa (Drogę Mleczną). Wedle chińskiej legendy Tanabata to para kochanków: Orihime (Wega) i Hikoboshi (Altair), którzy mogą się spotkać tylko raz w roku. Dla Japończyków to dzień, w którym spełniają się marzenia.
Na lewo i jeszcze bardziej w górę od Wegi i Altaira jest jeszcze jedna jasna gwiazda [prawie nad naszymi głowami]. To Deneb - najjaśniejsza gwiazda w Łabędziu - kolejnym niebiańskim ptaku. Tym razem jest to wcielenie samego Zeusa próbującego uwieść Ledę. Deneb to gwiazda pełna zadziwiających niesamowitości. Jest jedną z najdalszych gwiazd widzianych gołym okiem - światło od niej biegnie do nas 3228 lat. Mimo że pod względem jasności jest dopiero na dwudziestym miejscu, to sytuacja uległaby drastycznej zmianie gdyby postawić ją na miejscu Syriusza - wtedy oświetlałaby Ziemię tak jak księżyc w pełni. Gdyby postawić ją na miejscu Słońca wypełniłaby przestrzeń do orbity ziemskiej. Jak łatwo sobie wyobrazić to dość duża gwiazda, jedna z największych obserwowalnych gołym okiem [średnica 220 razy większa od Słońca]
Deneb, Wega i Altair tworzą razem tak zwany Trójkąt Letni [mały]. Bo tak naprawdę łatwiej nam wypatrzeć jasny trójkąt niż łamańce gwiazdozbiorów, w których większość gwiazd jest dość słabo widoczna gołym okiem. Czasami do tej trójki dorzuca się jeszcze Arktura - najjaśniejszą gwiazdę Wolarza znajdującą się dalej na zachód od wcześniejszych trzech. Arktur leży w linii prostej z Denebem i Wegą i z Altairem tworzy Wielki Trójkąt Letni.
Patrząc na północ spotkamy jakże dobrze nam znane Wieki Wóz bardziej na zachód i Kasjopeję [podobną do litery W leżącej trochę na boku]:
Jasna gwiazda bliżej horyzontu to Kapella - pamiętamy, że zimą była ona nad naszymi głowami. Na prawo od Kasjopei leży formacja kilku jaśniejszych gwiazd ułożonych niemalże w linii prostej na dużym obszarze nieba.
Pierwsza to Mirfak z gwiazdozbioru Perseusza [w sierpniu z okolic tego gwiazdozbioru wypatrujmy roju meteorów - Perseidów, maksimum około 16ego], kolejne trzy tworzą Andromedę a ostatnia to już gwiazda z Pegaza. Tak zwana grupa Perseusza to kilka gwiazdozbiorów powiązanych wspólną historią:
Perseusz był źle widziany przez króla Polidektesa, który zamierzał ożenić się z jego matką. Polidektes, chcąc pozbyć się Perseusza, wysłał go po głowę Meduzy Gorgony. Z pomocą Ateny i Hermesa bohater zabił potwora, a głowę Meduzy darował Atenie, która ją nosi na swojej tarczy. Z ciała zabitej Gorgony wyskoczył skrzydlaty koń Pegaz. Źrebię Celeris jest młodszym bratem Pegaza. W drodze powrotnej Perseusz uratował od niechybnej śmierci Andromedę, swą późniejszą żonę. Andromeda była przykuta do skały w ofierze dla przebłagania potwora Wieloryba, który z rozkazu Posejdona pustoszył wybrzeża Etiopii w królestwie rodziców Andromedy - Cefeusza i Kasjopei.
Źrebię to niepozorny gwiazdozbiór na prawo od Pegaza. Pegaz to przedłużenie Andromedy [przecież na nim siedzi] w kształcie łatwo zauważalnego prostokąta. Cefeusz to pięciokąt słabszych, acz widocznych gwiazd powyżej Kasjopei prawie nad nami. Jak widać bardzo podobała się ta opowieść, ponieważ zajmuje najwięcej nieba spośród wszystkich mitologicznych odniesień.
Na prawo i nieco w górę przyciągnie nasz wzrok jasnoniebieska Wega - najjaśniejsza gwiazda w Lutni. Gwiazdozbiór ten symbolizuje lutnię, którą Hermes dał w ramach przeprosin swojemu bratu Apollinowi, a tworzą go właśnie Wega i cztery słabo widoczne gwiazdy. Ciekawostką jest fakt że 12000 lat temu kierunek północny wyznaczała właśnie Wega lecz na skutek precesji osi ziemskiej [czyli zmian jej położenia] jak wiemy dziś już tak nie jest. Żeby zobaczyć Wegę znów w północnym biegunie nieba musimy poczekać do roku 14000. Wega ponadto jest piątą najjaśniejszą gwiazdą nieba.
W mitologii chińskiej siódmego lipca obchodzi się święto Tanabata - gdy zbliżają się do siebie dwie gwiazdy północnego nieba Wega i Altair, rozdzielone przez Ama-no-gawa (Drogę Mleczną). Wedle chińskiej legendy Tanabata to para kochanków: Orihime (Wega) i Hikoboshi (Altair), którzy mogą się spotkać tylko raz w roku. Dla Japończyków to dzień, w którym spełniają się marzenia.
Na lewo i jeszcze bardziej w górę od Wegi i Altaira jest jeszcze jedna jasna gwiazda [prawie nad naszymi głowami]. To Deneb - najjaśniejsza gwiazda w Łabędziu - kolejnym niebiańskim ptaku. Tym razem jest to wcielenie samego Zeusa próbującego uwieść Ledę. Deneb to gwiazda pełna zadziwiających niesamowitości. Jest jedną z najdalszych gwiazd widzianych gołym okiem - światło od niej biegnie do nas 3228 lat. Mimo że pod względem jasności jest dopiero na dwudziestym miejscu, to sytuacja uległaby drastycznej zmianie gdyby postawić ją na miejscu Syriusza - wtedy oświetlałaby Ziemię tak jak księżyc w pełni. Gdyby postawić ją na miejscu Słońca wypełniłaby przestrzeń do orbity ziemskiej. Jak łatwo sobie wyobrazić to dość duża gwiazda, jedna z największych obserwowalnych gołym okiem [średnica 220 razy większa od Słońca]
Deneb, Wega i Altair tworzą razem tak zwany Trójkąt Letni [mały]. Bo tak naprawdę łatwiej nam wypatrzeć jasny trójkąt niż łamańce gwiazdozbiorów, w których większość gwiazd jest dość słabo widoczna gołym okiem. Czasami do tej trójki dorzuca się jeszcze Arktura - najjaśniejszą gwiazdę Wolarza znajdującą się dalej na zachód od wcześniejszych trzech. Arktur leży w linii prostej z Denebem i Wegą i z Altairem tworzy Wielki Trójkąt Letni.
Jasna gwiazda bliżej horyzontu to Kapella - pamiętamy, że zimą była ona nad naszymi głowami. Na prawo od Kasjopei leży formacja kilku jaśniejszych gwiazd ułożonych niemalże w linii prostej na dużym obszarze nieba.
Pierwsza to Mirfak z gwiazdozbioru Perseusza [w sierpniu z okolic tego gwiazdozbioru wypatrujmy roju meteorów - Perseidów, maksimum około 16ego], kolejne trzy tworzą Andromedę a ostatnia to już gwiazda z Pegaza. Tak zwana grupa Perseusza to kilka gwiazdozbiorów powiązanych wspólną historią:
Perseusz był źle widziany przez króla Polidektesa, który zamierzał ożenić się z jego matką. Polidektes, chcąc pozbyć się Perseusza, wysłał go po głowę Meduzy Gorgony. Z pomocą Ateny i Hermesa bohater zabił potwora, a głowę Meduzy darował Atenie, która ją nosi na swojej tarczy. Z ciała zabitej Gorgony wyskoczył skrzydlaty koń Pegaz. Źrebię Celeris jest młodszym bratem Pegaza. W drodze powrotnej Perseusz uratował od niechybnej śmierci Andromedę, swą późniejszą żonę. Andromeda była przykuta do skały w ofierze dla przebłagania potwora Wieloryba, który z rozkazu Posejdona pustoszył wybrzeża Etiopii w królestwie rodziców Andromedy - Cefeusza i Kasjopei.
Źrebię to niepozorny gwiazdozbiór na prawo od Pegaza. Pegaz to przedłużenie Andromedy [przecież na nim siedzi] w kształcie łatwo zauważalnego prostokąta. Cefeusz to pięciokąt słabszych, acz widocznych gwiazd powyżej Kasjopei prawie nad nami. Jak widać bardzo podobała się ta opowieść, ponieważ zajmuje najwięcej nieba spośród wszystkich mitologicznych odniesień.
Subskrybuj:
Komentarze (Atom)